Η επίθεση κατοχής και γενοκτονίας εναντίον της Ροζάβα, με στόχο τη δημοκρατική αυτοδιοίκηση, την ελευθερία των γυναικών και το οικολογικό κοινωνικό μοντέλο, φαίνεται να νομιμοποιείται από περιφερειακές και διεθνείς δυνάμεις. Ποιοι είναι οι πραγματικοί στόχοι αυτής της επίθεσης και πώς η σιωπή της Ευρώπης προσφέρει νομιμοποίηση σε αυτήν;
Ως Κύπριος, δεν μπορώ να αγνοήσω οποιουδήποτε είδους στρατιωτική επέμβαση και παραβίαση κυριαρχίας. Η θέση μου είναι ξεκάθαρη και ευθυγραμμίζεται με την Κυπριακή Δημοκρατία και την ΕΕ. Σεβασμός στο διεθνές δίκαιο, προστασία αμάχων και πολιτική λύση υπό τον ΟΗΕ. Η Ευρώπη δεν πρέπει να σιωπά, αλλά να μιλά με υπευθυνότητα, αποφεύγοντας απλουστεύσεις. Στόχος μας οφείλει να είναι η σταθερότητα και όχι η περαιτέρω αποσταθεροποίηση της ήδη εύθραυστης περιοχής.
Οι διεθνείς δυνάμεις φαίνεται να υποστηρίζουν τζιχαντιστικές και βίαιες ομάδες αντί για το δημοκρατικό, οικολογικό και κοινωνικό μοντέλο της Ροζάβα. Ποιο είναι το μέγεθος της απειλής αυτής για τη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Ευρώπη και ποια είναι η ευθύνη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου;
Με ανησυχεί βαθιά κάθε ενίσχυση εξτρεμιστικών στοιχείων. Άλλωστε, η Ευρώπη έχει πληρώσει βαρύ τίμημα από την τρομοκρατία. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο οφείλει να επιμένει ότι η ασφάλεια και τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν διαπραγματεύονται. Στηρίζουμε την καταπολέμηση του ISIS και κάθε τρομοκρατικής οργάνωσης και ταυτόχρονα υπερασπιζόμαστε σθεναρά το διεθνές δίκαιο. Αυτή είναι η πάγια θέση τόσο της Κυπριακής Δημοκρατίας, όσο και της ΕΕ.
Οι πολιτικές της ΕΕ φαίνεται να στηρίζουν περισσότερο τη βία και την αστάθεια αντί να προστατεύουν τις δημοκρατικές κατακτήσεις στη Ροζάβα. Ποια συγκεκριμένα μέτρα πρέπει να λάβει το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για να τερματίσει αυτή την διπλή στάση;
Δεν πιστεύω σε πολιτικές δύο μέτρων και δύο σταθμών. Η αξιοπιστία της ΕΕ εξαρτάται από τη συνέπειά της. Προσωπικά θεωρώ ότι πρέπει να ενισχύσουμε τον κοινοβουλευτικό έλεγχο, τη διαφάνεια και τη σύνδεση των σχέσεων με τρίτες χώρες με σαφείς όρους σεβασμού του διεθνούς δικαίου. Η Κύπρος γνωρίζει πόσο επικίνδυνη είναι η επιλεκτική ευαισθησία. Γι’ αυτό χρειάζεται σταθερή πολιτική αρχών και αξίων.
Το όραμα του Κουρδικού Λαϊκού Ηγέτη Abdullah Öcalan και το δημοκρατικό συνομοσπονδιακό (confederalist) παράδειγμά του αποτελούν πρότυπο όχι μόνο για τη Ροζάβα αλλά και για όλους τους λαούς της περιοχής. Πώς το αξιολογείτε και γιατί η Ευρώπη δεν λαμβάνει συγκεκριμένα βήματα για την αναγνώριση και στήριξή του;
Σέβομαι κάθε ιδέα και θέση που προωθεί τη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Ωστόσο, η ΕΕ δεν μπορεί να αναγνωρίζει μονομερώς πολιτικά σχήματα εκτός διεθνώς συμφωνημένων διαδικασιών. Η δική μου προσέγγιση, συμβατή με τις θέσεις αρχών και αξιών της ΕΕ, είναι ότι μόνο μια συνολική πολιτική λύση στη Συρία, υπό τον ΟΗΕ, μπορεί να δώσει θεσμική προοπτική σε οποιοδήποτε μοντέλο διακυβέρνησης.
Οι ενεργειακοί δρόμοι της Ανατολικής Μεσογείου και η περιφερειακή στρατηγική της Τουρκίας απειλούν άμεσα τις δημοκρατικές κατακτήσεις της Ροζάβα. Πώς μπορεί το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο να μετασχηματίσει αυτές τις πολιτικές ώστε να προστατεύονται τα δημοκρατικά δικαιώματα των λαών;
Η Ανατολική Μεσόγειος δεν είναι θεωρητικός χάρτης για εμάς. Είναι ζήτημα εθνικής επιβίωσης. Η ενεργειακή πολιτική πρέπει να βασίζεται στο διεθνές δίκαιο της θάλασσας και στον σεβασμό κυριαρχικών δικαιωμάτων. Πιστεύω ότι το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο οφείλει να διασφαλίζει πως οι γεωπολιτικές επιλογές της ΕΕ δεν υπονομεύουν τη σταθερότητα ούτε νομιμοποιούν παραβιάσεις.
Η υπεράσπιση της Ροζάβα δεν είναι μόνο ένα περιφερειακό ζήτημα, αλλά μια δοκιμασία για τη δημοκρατία παγκοσμίως. Ποια σχέδια έχετε για την ενεργοποίηση κυρώσεων ή διπλωματικών μηχανισμών εναντίον των επιθέσεων σε βάρος της Ροζάβα;
Γενικά οι κυρώσεις δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά εργαλείο. Όπου υπάρχουν τεκμηριωμένες παραβιάσεις διεθνούς δικαίου, η ΕΕ οφείλει να εξετάζει όλα τα διαθέσιμα μέσα. Προσωπικά προκρίνω πρώτα την πίεση για αποκλιμάκωση, ανθρωπιστική στήριξη και διπλωματική κινητοποίηση. Η εμπειρία της Κύπρου μας διδάσκει ότι η σταθερότητα έρχεται μόνο μέσα από τη διεθνή νομιμότητα και τον πολιτικό διάλογο.
Baran Hebun